EK Birmingham dag 6: Brons voor de Belgian Falcons!

De Belgian Falcons geloven al sinds 2022 in hun project en hebben vandaag bewezen waarom. In de kwalificaties zetten Amine Kasmi/RESC, Emiel Botterman/DEIN, Antoine Snyders/SER en Cédric Verschueren/ACW al de vijfde tijd van alle landen neer. In de finale won het kwartet aan sterkte met individuele EK-finalist Simon Verherstraeten/AVLL als slotloper. Ook Ibrahim Camara/DACM werd ingebracht in de plaats van Kasmi. Verherstraeten kreeg het stokje als vierde en deed er alles aan om niet hetzelfde lot als op het EK in Rome te ondergaan, waar de aflossingsploeg net naast het podium viel. Verherstraeten stormde naar voor en kon met marge de bronzen medaille binnenhalen voor het team. Het viertal bracht het stokje rond in 38”70, veertien honderdsten sneller dan in de reeksen. Voor het goud was 38”45 nodig, een honderdste onder het Belgische record.

“Het is een heel proces geweest, maar eindelijk is die medaille er. Dat is voor het hele team een grote opluchting na jarenlang samen trainen en teleurstellingen verwerken”, glunderde Verherstraeten. “Ik ben ongelofelijk blij dat ik nu in het team zit en trots op wat we bereikt hebben”, vulde Botterman aan. “Dit is ook dankzij iedereen die jammer genoeg is moeten thuisblijven.”

De Belgian Rockets werden al tweemaal zesde op een EK en staken niet onder stoelen of banken dat ze beter wilden doen dan die notering. De medailledroom was ook zeker aanwezig bij het kwartet dat zowel in de reeksen als de finale bestond uit Rani Vincke/OEH, Rani Rosius/AVT, Janie De Naeyer/OEH en Delphine Nkansa/RESC. In de reeksen hadden ze de zesde tijd van alle landen neergezet, maar dat deed geen afbreuk aan hun vertrouwen. Vincke, Rosius en De Naeyer brachten met gebundelde krachten het stokje als zesde tot bij Nkansa. De nummer drie van de 100m zette alles op alles om nog op te schuiven en zou uiteindelijk als vijfde finishen in 43”31. 

Noor Vidts/VAC is na twee lange dagen elfde geworden op de zevenkamp. Ze begon nochtans als de nummer zeven in de tussenstand aan de laatste drie proeven en kende dankzij een seizoensbeste van 6m22 in het verspringen een goede start. Met 40m33 in het speerwerpen en 2’14”01 in de afsluitende 800m viel de nummer drie van de Olympische Spelen in Parijs enkele plaatsen terug. Achteraf was Vidts vooral blij dat ze zonder echte pijntjes een zevenkamp kon afwerken. 

Met 6.286 punten doet ze 24 stuks minder dan tijdens haar comebackmeerkamp in Götzis, al kan Vidts dit relativeren. “Natuurlijk had ik gehoopt om beter te doen dan toen. Dat was ook gebeurd als ze in de 800m wel wilden doorlopen, maar dat gebeurde niet en ik wilde zelf niet aan de kop sleuren. Ik neem vooral mee dat ik voor het eerst in twee jaar pijnvrij ben, want er zijn momenten geweest dat ik het licht aan het einde van de tunnel niet zag.”

In haar eerste individuele EK-finale ooit is Helena Ponette/HCO als zevende geëindigd op de 400m. In tegenstelling tot de andere finalisten moest Ponette gisteren ook al aan de bak in de reeksen van de 4x400m. Hoewel ze er zelf niet mee bezig was, streed Ponette enigszins met ongelijke wapens, wat dit resultaat extra glans geeft. In behoorlijk frisse temperaturen finishte ze in 51”43, een seconde boven haar PR uit de halve finales - waar de omstandigheden veel beter waren. “Ik heb hier echt van genoten”, zei Ponette met de glimlach. “Het was een lastige wedstrijd door de wind en de frisse temperaturen. Op het einde kwam ik net iets te kort, maar ik ben tevreden. Ik heb er alles uitgehaald wat mogelijk was.”

In de rechtstreekse finale van de 10.000m werkte Isaac Kimeli/OEH een lange lijdensweg af die hij vroegtijdig stopzette. Iets voorbij halfweg moest hij de achtervolgende groep, met daarin Simon Debognies/OEH, lossen om een ronde later uit te stappen. Debognies besloot wijselijk om het moordende tempo voorin nooit te volgen. Hij maakte een sterke indruk in de omvangrijke tweede groep en had lang uitzicht op een top 10-notering. Die klassering miste hij uiteindelijk op minder dan een seconde. Debognies finishte als elfde in 28’25”55.

De nog altijd maar 21-jarige Merel Maes/VAC had weinig tijd om in de hoogspringfinale te komen. De lat werd namelijk meteen op 1m83 gelegd als openingshoogte. Maes zwierde zich er bij haar derde poging over. Op 1m88 bewaarde Maes haar beste poging tot op het laatst, al kreeg de lat nog steeds een kleine tik waardoor haar competitie erop zat. Na een lastig seizoen met veel perikelen aan de rug keert Maes huiswaarts met een mooie dertiende plaats op haar palmares.

Bekijk de resultaten van de Belgen.