14/08
EK Birmingham dag 5: Brons voor Jana Van Lent op de 10.000m
Jana Van Lent bijzonder blij met brons.
Foto: Belga
En daar is medaille drie op het EK, de minst verrassende tot nu toe, want Jana Van Lent/RESC behoorde absoluut tot het kransje medaillekandidaten op de 10.000m. Saliyya Guisse bewees gisteren echter al dat dat niet altijd iets wil zeggen, maar Van Lent wist goed waar ze mee bezig was. In het winderige stadion positioneerde ze zich telkens goed in de voorhoede maar niet aan de kop. Toen voorin het beslissende manoeuvre plaatsvond, was Van Lent bij de pinken. Ze hing haar wagonnetje aan en zou met drie anderen strijden voor evenveel medailles. Na 31’47”81 zat de krachttoer van de Belgische recordhoudster erop. Na enkele vierde plaatsen op kampioenschappen mag ze straks eindelijk het podium op om haar bronzen medaille op te halen.
“Ik had een snellere koers verwacht, maar door de wind ging het iets trager”, evalueerde een dolgelukkige bronzen medaillewinnares. “Ik wist waar ik mij moest positioneren en wie ik in het oog moest houden. Ik ben superfier op mezelf dat ik zo snel reageerde op elke beweging. Tot mijn verbazing waren we plots met vier weg. Toen ik voelde dat één van hen het lastig kreeg, heb ik iets geprobeerd. Het was zaak van vol te houden tot de finish. Superfier ben ik. Ik ben er zo vaak kortbij geweest en nu heb ik eindelijk die medaille. Dit betekent heel veel voor mij. Hier zit jaren werk in. Ik win, maar deze prestatie is dankzij heel mijn team.”
Lisa Rooms/CABW en Chloé Herbiet/WACO liepen net iets verderop eveneens een dijk van een koers. Rooms bouwde haar wedstrijd langs achteruit op terwijl Herbiet in de beginfase meer voorin terug te vinden was. Naar het einde toe vonden de twee elkaar in het midden. Rooms haalde in de laatste ronde haar eindsprint boven en passeerde haar landgenote nog net om de top tien binnen te duiken met 32’10”22. Herbiet finishte een seconde later als elfde.
In de hoogspringfinale mocht Thomas Carmoy/CABW al na twee hoogtes zijn koffers pakken. Hij klaarde zijn openingshoogte van 2m18 nog bij de eerste beurt. In tegenstelling tot in de kwalificaties geraakte hij nadien niet meer over 2m23. Van een teleurstelling is echter geen sprake, want het was al een verrassing dat hij na een enkelblessure überhaupt in de finale stond. Hij verlaat dit EK als nummer acht van Europa.
Eerder op de dag ging het aflossingsstokje rond in het Alexander Stadium. De Belgian Tornados verschenen meteen op volle kracht op het appel. Jonathan Sacoor/OEH kroop in de startblokken en zou een ronde later gelijk met een sterk Italië de stok aan Dylan Borlée/OEH doorgeven. Borlée gaf nog niet het volle pond en gaf de leider een meter cadeau. Julien Watrin/DAMP voelde nog geen gevaar van achteruit terugkomen en consolideerde. Daniel Segers/RESC wist dat een top 3-notering volstond voor de finale en nam vrede met een tweede plaats. Hij liep gecontroleerd naar 2’59”35.
De Belgian Cheetahs maakten het net iets spannender. Paulien Couckuyt/VAC mocht voor het eerst sinds het WK in 2022 nog eens de aflossingen voor haar rekening nemen. Ze wisselde als vierde, op één plaats van de rechtstreekse finaletickets. Kylie Lambert/CABW had veel moeite om stand te houden. Zij zou Camille Laus/OEH in zesde stelling op pad sturen. Laus won terrein, maar geen plaatsen waardoor veel druk lag op slotloopster Helena Ponette/HCO. Na 100m had de individuele EK-finaliste al de aansluiting gevonden met de nummers twee tot vijf. Pas in de laatste rechte lijn haalde ze haar slotoffensief boven. Ze finishte nog knap vierde in 3’26”59, wat ruim voldoende was om met de verliezende tijden door te stoten.
Ruben Verheyden/EA, Jochem Vermeulen/AVLL en Pieter Sisk/DCLA zouden de reeksen van de 1500m kleur proberen geven door een top 6-plaats na te jagen. Verheyden en Sisk stonden in de eerste reeks samen aan de startlijn en besloten voorin het tempo zij aan zij te bepalen. Ze werden voorin afgelost en hielden zich nadien in de tweede linie schuil. In de laatste ronde was het Sisk die als eerste kraakte. Hij finishte uiteindelijk als dertiende in 3’44”67. Verheyden maakte tot bij het ingaan van de laatste rechte lijn kans op de finale, maar had niet meer de versnelling in huis om de top 6 veilig te stellen. Hij eindigde op plaats negen in 3’38”19. Vermeulen zou in de tweede reeks heel wat extra meters maken in het midden van het pak. Toch zat hij met nog 120m te gaan in een gunstige positie. Een snedige eindsprint zou hem tot in de finale brengen, maar die zat niet meer in de benen. Vermeulen onderging hetzelfde lot als zijn voorgangers en verlaat dit tornooi met 3’43”41 en een twaalfde plaats in zijn reeks.
Wie al die tijd ook al op de piste stond voor de eerste dag van de zevenkamp, was Noor Vidts/VAC. Vidts kan terugkijken op een zeer degelijke dag. Ze begon met 13”38 op de 100m horden, verbeterde haar seizoensbeste in het hoogspringen nadien tot 1m77, had vervolgens iets meer verwacht van haar 14m25 in het kogelstoten en kon daarna nog een fraaie 24”14 neerzetten op de 200m. Ze trekt als zevende, met 3.787 punten, naar dag twee.
Tenslotte zorgden de Belgische polsstokspringers voor de dubbelslag door beiden door te stoten naar de finale. Ylio Philtjens/TACT deed dat in een vlekkeloos parcours door elke hoogte tot en met 5m60 bij poging één te klaren. Ben Broeders/DCLA had dan weer al zijn pogingen nodig op de twee hoogtes die hij afwerkte. Het was bibberen voor hem, maar we zien het duo allebei terug in de finale van zondag.
