13/08

EK Birmingham dag 4: Guisse pakt onverwacht zilver

belgaimage-183324965-guisse
Vreugde en verdriet lagen negen centimeter uit elkaar op dag vier van het EK in Birmingham. Ilona Masson ging als één van de favorieten naar de finale van het hinkstapspringen, maar het was complete underdog Saliyya Guisse die zich op het podium sprong. De EK-debutante pakte uit met een (windgestuwde) afstand van 14m46 en mocht het zilver rond haar nek hangen. Masson werd knap vierde maar kon haar teleurstelling niet verbergen. In het polsstokspringen was Elien Vekemans heel dichtbij een tweede medaille dankzij een vlekkeloze competitiestart. Uiteindelijk eindigt zij ook op een zure vierde plaats.

België was jarenlang nergens te vinden in het hinkstapspringen… en plots hadden we twee landgenoten in podiumpositie. Ilona Masson/FCHA was de voorspelbare naam. Die van Saliyya Guisse/RESC was een complete verrassing. Guisse verraste eerst al door 14m37 te springen en daarmee op gelijke voet te komen van Masson. Die laatste had echter nog de betere tweede poging en zou (nog even) derde staan. Maar Guisse liet het daar niet bij. In haar vierde poging zweefde ze, net als bij haar vorige poging geholpen door een stevige wind waardoor de afstand niet als record zal gelden, naar 14m46. Dat is bijna exact een halve meter verder dan de afstand waarmee ze naar dit EK kwam. Plots stond Guisse in zilveren positie en werd Masson teruggefloten naar plaats vier. Masson liet nog een uitstekende voorlaatste poging optekenen waarmee ze opnieuw in de medailles had kunnen komen, maar haar sprong werd ongeldig verklaard.

Wie nog dichtbij een podiumplaats kwam, was Elien Vekemans/DCLA. De polsstokspringster deed een uitstekende zaak door telkens bij haar eerste poging over de drie eerste hoogtes te gaan. Het gros van de dames was toen al geëlimineerd. Het podium leek mogelijk, maar daarvoor moest Vekemans wel zeker nog over 4m70 springen. Haar tweede poging was een hele goede, maar toch haalde ze nog net de lat naar beneden. De Belgische recordhoudster probeerde nog te pokeren, maar dat pakte niet uit zoals gehoopt. Gezien de blessures waar ze dit jaar mee te maken kreeg, kan ze met opgeheven hoofd en als vierde van Europa huiswaarts keren.

Na een lange dag in de volle zon – de temperatuur in Birmingham liep op tot 35 graden – zit de tienkamp erop voor Daï Keita/DCLA. De jonge meerkamper begon als zestiende aan de tweede dag. Gezien de stevige tegenwind was zijn chrono van 14”84 op de 110m horden een zeer degelijke start. In het discuswerpen vloog zijn werptuig 39m04 ver, zo’n twee meter onder zijn beste prestatie ooit. Na een ellelange polsstokcompetitie waarin er veel foutliep met het juist plaatsen van de lat en palen, vloog Keita toch nog over 5m00. Nadien voegde hij er 53m36 in het speerwerpen aan toe waardoor hij als vijftiende naar de afsluitende 1500m trok, met 90 punten onder zijn PR. Dat verschil zou nog een beetje oplopen want onze landgenoot had niet veel meer in de tank zitten na deze slopende dag. Hij finishte op een zevental seconden van zijn PR met 4’35”49 waardoor hij zijn vijftiende plaats consolideerde. Met 7.787 punten zette hij zijn tweede hoogste puntentotaal ooit neer.

Merel Maes/VAC kwam naar Birmingham zonder wedstrijdritme in de benen. Aanhoudende perikelen aan de rug waren de voorbije weken op training ook een blijvend aandachtspunt. Maes begon dus zonder grote verwachtingen aan haar kwalificaties van het hoogspringen en verraste daarin zichzelf. Ze bleef foutloos tot en met 1m91, de gevraagde kwalificatiehoogte waardoor haar grote ‘Q’ verzekerd was. 

Helena Ponette/HCO zorgde voor een tweede aangename verrassing. Zij zat in de derde en laatste halve finale van de 400m en stond voor een lastige opdracht: bij de eerste twee eindigen of één van de twee snelste verliezende tijden neerzetten. Om via die laatste route te gaan, had Ponette al zeker een PR nodig. Uiteindelijk zou de Belgian Cheetah dat PR klaarspelen. Ze finishte als vierde in haar reeks, maar haar nieuwe besttijd van 50”31, een halve seconde onder haar record, geeft haar toegang tot de finale. 

In de reeksen van de 3000m steeple werd een schifting doorgevoerd bij de Belgen. In de eerste reeks draaide Tim Van de Velde/DUFF lang goed mee in het midden van het pak. In de laatste rechte lijn kraakte de snelste man ooit op deze afstand in het Belgische plunje. Hij viel stevig terug en finishte zwaar teleurgesteld als vijftiende in 8’58”67. Remy Schyns/HERV hanteerde dezelfde tactiek als zijn landgenoot in de eerste rondes: hij verstopte zich in de menigte. In het slot maakte hij zijn move naar voor en er was niemand die hem daar nog weghield. Schyns finishte als tweede in 8’34”63 en boekte daarmee zijn finaleticket.

Timothy Herman/ACME kon geen stunt uit zijn werparm schudden in de kwalificaties van het speerwerpen. Hij plantte zijn speer na een vlucht van 75m65 in het gras en dat was onvoldoende om door te gaan. De nummer 31 op de startlijst verlaat dit toernooi als 24e. Antoine Snyders/WACO doet met een zestiende plaats – hij werd vijfde in zijn reeks met 20”65 – een pak beter. De sprinter die ook al de reeksen 100m afwerkte stond weliswaar als vierde op de startlijst. Even later verscheen er een ‘DQ’ achter zijn naam wegens het uit zijn baan gaan.

Bekijk de resultatenpagina van de Belgen.