Reacties na het WK U20 in Eugene

Kyani Joosten/AVLL (10de polsstok met 4m10): “Superervaring”

Kyani Joosten heeft op jonge leeftijd al flink wat kampioenschapservaring opgedaan. Het WK U20 werd haar beste toernooi tot dusver.  Ze blikt met tevredenheid terug op haar tiende plaats op het mondiale toneel.

“Ik was heel tevreden dat ik in de kwalificatie die 4m10 had gehaald en door kon naar de finale. Het was een hele leuke wedstrijd. Ik heb er echt wel van genoten. Alle sprongen gingen redelijk goed en vlot. Ik voelde dat ik heel vlot over die 4m10 geraakte en dat er misschien nog wel meer inzat. Dat was positief.”

“Qua wedstrijd vond ik de finale iets minder dan de kwalificatie. Ik ben wel blij dat de 4m10 opnieuw lukte. Maar stiekem had ik wel gehoopt om over 4m25 te gaan. Maar over het algemeen kijk ik met een heel tevreden gevoel terug op het WK U20. Ik had toch nog een paar goeie sprongen op die 4m25. Zowel in de kwalificatie als in de finale sprong ik met een stok waarmee ik nog niet gesprongen had in competitie.”

“Dit kampioenschap staat voor mij toch wel bovenaan als ik de vergelijking maak met de internationale kampioenschappen de vorige jaren. Het is heel mooi dat ik deze keer de finale heb gehaald. Het was ook gewoon een fantastische locatie en een fantastisch stadion. Het was een superervaring. Heel blij dat ik dit heb mogen meemaken.”

Sam Van Dooren/ALVA (5de reeksen 100m in 10”45, 8ste finale 4x100m in 39”83): “We kunnen nog véél sneller”

De individuele 100m van Sam Van Dooren viel ietwat tegen. Maar met het 4x100m-team haalde hij toch maar mooi een BR in de reeksen en een finaleplaats. Toch bleef de ambitieuze spurter op z’n honger zitten, want de moeilijke baan 2 was een ernstige handicap in de finale.

“Mijn individuele race was toch wel een teleurstelling. Zowel qua tijd als qua plaats. De halve finale halen was mijn minimumdoelstelling. Dat het niet lukte, en de manier waarop, was een tegenvaller. Het was mijn eerste keer op een internationaal kampioenschap. Meteen debuteren op het allerhoogste niveau is dan niet evident. Het was een hele nieuwe ervaring voor mij. Ik voelde toch wel de stress en de prestatiedruk.”

“We hadden echt wel onze zinnen gezet op die 4x100m. We weten wat we kunnen, hadden ons goed voorbereid en waren ambitieus. 39”45  is een rappe tijd, maar we weten allemaal dat het nog veel sneller kan. Eerlijk gezegd hadden we op een nog snellere tijd gehoopt. Als we enkele honderdsten sneller waren, hadden we in de finale een betere baan gekregen. Qua stokwissels was het zeker nog niet perfect in de reeksen. Misschien speelde de druk ook mee en speelden we wat op safe. Bright en ik hadden ook nog een aflossingstraining gemist door onze individuele wedstrijd. Al heeft dat niet het grote verschil gemaakt. In de finale liepen we met exact dezelfde opstelling en exact hetzelfde aantal voetjes bij de wissels. Maar toen we baan 2 toegewezen kregen, was de ambitie wat weg. Ook omdat Bright niet zo’n ervaren 200m-loper is en het is echt wel een moeilijke scherpe bocht. We deden ons best in de finale, maar we lagen al snel achterop.”

“Het belangrijkste is dat we op dit WK U20 alle procedures, callroom, enzovoort hebben leren kennen. Voordien had ik nog nooit zo lang in een callroom gezeten. Het zijn allemaal zaken die ons later van pas gaan komen bij kampioenschappen bij de U23 en de seniores. Daar zullen we dan hopelijk minder stress ervaren en beter met de druk kunnen omgaan omdat we dan beter weten wat ons te wachten staat.”

Ilona Dhaenens/DEIN (brons 4x100m in 43”91): “Pas op het podium drong het door”

Ilona Dhaenens is de jonge spurtsensatie van dit seizoen. Als slotloopster van de 4x100m-ploeg bezorgde ze de jonge, sterke generatie spurtsters de dik verdiende kroon op het fantastische werk dat ze consistent leveren. Een unieke evaring die ze samen met haar estafettemaatjes heel haar leven zal meedragen. 

“Het was een megaleuke teamsfeer. Alleen al de ervaring was echt superleuk. In de reeksen liep ik als vierde. De stokwissel met Marthe (red. Geerardyn) verliep niet zo vlot. Ik was vooral blij dat ik de stok veilig in m’n handen had en dan heb ik alles gegeven en werden we tweede. We verbeterden het Belgisch record en daar waren we heel blij mee. Als we in de kwalificaties in de derde reeks hadden gezeten, zouden we pas zesde geworden zijn en de finale niet gehaald hebben.”

“In de finale ging de wissel met Marthe veel beter. Ik kreeg de stok in vijfde positie en heb gewoon zo snel mogelijk gelopen. Ik voelde dat ik dichter en dichter kwam. Toen ik over de finish kwam, voelde ik dat het brons was. En dan die tijd: onder de 44 seconden… Ik denk dat vooral de adrenaline ervoor zorgde dat het zo snel ging. Eigenlijk kan ik het niet verklaren. Toen Nigeria een diskwalificatie kreeg, wisten we dat het kon en dat gaf nog extra motivatie. De ontlading was heel groot. In het begin beseften we het maar half. Pas op het podium drong het volledig door.”

“Voor mij was alles nieuw op mijn eerste internationale kampioenschap. Maar de meisjes die vorig jaar al het EK U20 meemaakten hebben mij heel goed opgevangen. Ze hebben me er heel goed door geholpen. We hebben het echt allemaal samen beleefd en dat vond ik heel mooi.”

“De voorbije twee jaar heb ik veel aan de kant gestaan door blessures. Maar de voorbije periode heb ik heel consistent kunnen doortrainen. Af en toe was er nog wel een klein kwaaltje, maar ik kende geen lange onderbrekingen. Dat heeft geholpen om deze stap te zetten. Ik voel dat ik echt wel sterker ben geworden. We zullen nu zien hoe ik de jetlag verteer en wat ik nog doe de rest van het seizoen. Maar de mooiste wedstrijden zijn al achter de rug met het BK AC en daarna dit EK. Dit geeft me echt wel veel motivatie voor de toekomst om nog zulke ervaringen mee te maken.”

Lauren Petroci-Coninx/GENK (brons 4x100m in 43”91): “Onwerkelijk en onbeschrijflijk.”

Lauren Petroci-Coninx had als tweede loopster van de jonge Rockets een sleutelrol in de fenomenale bronzen medaille in een al even straf BR van 43”91. En dat na een zenuwslopende finale. Net als haar teammatjes moest ze even bekomen van de enorme vreugde-uitbarsting en de emotionale rollercoaster. 

“Voor mij was dit al het vierde internationale kampioenschap, na het EYOF, het EK U18 en het EK U20. Dus het was niet nieuw. Ik weet intussen ongeveer hoe zo’n tornooi in z’n werk gaat. Maar het WK is nog wel een level hoger dan een EK. Een beetje stress had ik wel, maar de ervaring van de vorige jaren hielp om de zenuwen onder controle te krijgen.”

“De wissels tussen Lore en mij en tussen mij en Marthe gingen telkens supersnel en vlot. Daar viel weinig op te zeggen. We waren superblij dat het zo goed ging. De finale halen maakte het heel bijzonder.”

“Toen we hoorden dat er een valse start was gebeurd, wilde ik snel weten of het Lore was. Er zat iemand van de Belgische ploeg vlakbij in de tribune die meteen liet weten dat het niet België was. Dat hielp me om snel terug de focus te vinden. Eerst had ik niet door dat het brons was. Maar dan kwamen er zoveel emoties: ongeloof, blijdschap. Het was onwerkelijk. Niet te beschrijven hoe ik me voelde. Echt een hele ontlading. Ik kan het tot op de dag van vandaag nog altijd niet geloven.”

“Iedereen werkt superhard om op dit niveau te komen. We hebben superhard getraind. Zowel individueel als met het team. Dit is de allermooiste bekroning voor al het harde werk dat we al heel lang leveren.”

“Mijn seizoen is nog niet voorbij. Dit seizoen hoop ik om ook individueel nog een mooie tijd neer te zetten. Hopelijk lukt dat eens in goede weersomstandigheden. Ik doe nog door tot het BK juniores. Daarna heb ik gelukkig eindelijk wat rust.”

Manon Beernaert/HAC (negende hamer met 60m41): “Trots.”

Zowel op het EK U18 als op het EK U20 mocht Manon Beernaert vroegtijdig inpakken na drie nulworpen. In Eugene toonde ze haar mentale sterkte door met een knappe derde poging van 63m06 door te stoten naar de finale. Ze genoot met volle teugen van het WK waar de teamsfeer helemaal goed zat.

“Ik ging met één doel naar het WK, een goeie kwalificatie. Na de laatste twee jaren, heb ik dit jaar gewerkt aan mezelf, mijn zelfvertrouwen, mijn stress onderdrukken etc. Na mijn eerste worp van 57m was ik al super tevreden, ook al is dit eigenlijk geen goeie afstand voor mij. Mijn eerste doel was behaald, een goede kwalificatie. Mijn tweede worp was ongeldig, maar er kwam niet direct die stress van op andere kampioenschappen. Mijn derde worp van 63m06 was de kers op de taart.”

“Over mijn finale was ik tevreden, maar niet helemaal. Na de kwalificatie stond ik zesde, waardoor ik hoop had op een top acht in de kwalificatie, hoewel ik als negende stond ingeschreven op de deelnemerslijst en alle toppers ook daadwerkelijk in de finale waren geraakt. Met een worp zoals in de kwalificatie was is ook achtste geweest, en had ik vijf pogingen gehad in plaats van vier. Mijn benen voelden beter in de kwalificatie dan in de finale dus misschien met frisse benen was het wel gelukt. Maar ik ben zeer tevreden over mijn negende plaats!”

“Het gevoel van de groep was top! Er was een goeie teamspirit en iedereen supporterde voor iedereen, ook bij een teleurstelling waren we er voor elkaar. In de avond speelden we vaak nog een gezelschapsspel en konden we goed lachen met elkaar. De taalbarrière was voor mij deze keer ook het minst zichtbaar.”

“Mijn gevoel na dit kampioenschap is trots. Trots dat ik negende van de wereld ben geworden, trots dat ik eindelijk heb kunnen tonen wat ik waard ben, trots dat ik eindelijk eens een goede kwalificatie heb gesmeten en nu met een geruster hart naar andere kampioenschappen kan, ook al blijft het toch in mijn hoofd zitten. Trots dat ik aan mezelf heb gewerkt en dat het gelukt is.”

Rune Vandezande/ADD (8ste finale 4x100m in 39”83):

Rune Vandezande speelde bij de jonge Falcons een sleutelrol. Hij mag ziche mede Belgisch recordhoudster en WK-finalist noemen. De snelle Limburger wil z'n seizoen nog in schoonheid afsluiten met goud op het BK juniores in Lier volgende maand. 

“Ik ben heel dankbaar dat ik daar op het WK U20 mocht staan. Het was voor mij echt een heel fijne ervaring. De reeksen zijn supergoed verlopen. Blij dat we in de reeksen in een goede baan zaten. Het was jammer dat we net een kleine ‘q’ kregen, waardoor we baan 2 of 3 toegewezen kregen in de finale. Helaas werd het baan 2, terwijl we in totaal wel de zesde tijd van de negen finalisten hadden. De finale was niet helemaal wat we hadden gehoopt.”

“Ik vond de sfeer wel goed. Natuurlijk smaakt dit naar meer. Hopelijk zullen we er volgend jaar staan op het EK U23 bij de beloften. Ik veronderstel dat het moet lukken om ons te plaatsen.”

“Voor mij is het doel dit seizoen nu nog om het BK 100m te winnen. Jammer genoeg nemen Bright en Sam niet deel. Zij hebben besloten om hun seizoen al stop te zetten. Voor de wedstrijd is dat jammer. Voor mij stijgen zo de winstkansen wel.”