Zilver voor Eliott Crestan en de Belgian Tornados op slotdag WK

De dag dat Eliott Crestan/SMAC afscheid moest nemen van zijn vicewereldkampioenentitel was vandaag aangebroken. Er zat dus maar één ding op: zijn zilveren kunstje van vorig jaar op het WK evenaren of nog beter doen. Dat laatste was zeker de ambitie van de 800m-loper, die zich meteen na het startschot op kop zette. Hij nam het pak twee ronden mee op sleeptouw om dan de hete adem van de 17-jarige Cooper Lutkenhaus in zijn nek te voelen. 

De Amerikaan ging over Crestan, die even later opnieuw overnam. Uiteindelijk was het toch Lutkenhaus die aan het langste eind trok en Crestan zo opnieuw passeerde waardoor het net als vorig jaar zilver werd voor hem, met een tijd van 1’44”38. “Het is een kampioenschap. Ik moet blij zijn dat ik een medaille mee naar huis neem, maar ik had graag toch iets beter gedaan. Zeker omdat ik als topfavoriet naar hier kwam. Vorig jaar was dat anders en kon ik echt tevreden zijn met zilver. Ik denk wel dat ik de duimen heb moeten leggen voor de toekomstige wereldrecordhouder. Wat hij doet is indrukwekkend”, vertelde de vicewereldkampioen.

Na twee wereldtitels in 2022 en 2024 wilden de Belgian Tornados opnieuw de smaak van de overwinning proeven. De reeksen, die ze makkelijk wisten te winnen, hadden alvast een extra vertrouwensboost gegeven. Startloper Jonathan Sacoor/OEH, die vanochtend rust kreeg en nu de plaats innam van Robin Vanderbemden/SER, begon razendsnel aan zijn race en kon als eerste wisselen met Christian Iguacel/AVLL. De rijzige atleet hield de eerste plaats niet vast en moest Amerika laten voorgaan. Julien Watrin/DAMP, die in de finale werd ingebracht voor Dylan Borlée/OEH, was op achtervolgen aangewezen. Hij maakte terrein goed, maar Alexander Doom/AVR moest nog altijd met achterstand aan de laatste twee rondes beginnen. Dat gaatje kreeg ook de wereldkampioen van 2024 op de 400m niet meer gedicht. Hij bracht het stokje als tweede binnen na 3’03”29 en zet de medailleteller zo op drie voor België. “Ik voelde vrij snel dat ik het gaatje niet dicht zou krijgen”, reageerde Doom. “We hebben wel allemaal het maximale eruit gehaald en we kunnen zeker met vertrouwen naar de World Relays afzakken. We hebben met het team ook al zoveel mooie momenten meegemaakt. Dat is fantastisch.”

Voor Yanla Ndjip-Nyemeck/RESC was het wachten tot deze slotdag om eindelijk in actie te mogen komen. Daardoor had de 60m-specialiste iets meer tijd om de jetlag van haar reis van Amerika te overwinnen. Ondanks een iets mindere start, kwam Ndjip-Nyemeck vlot door de reeksen. Haar chrono van 7”93, één honderdste boven haar eigen BR, mocht er dan ook wezen. Er waren echter nog negen dames die de hindernissen sneller bedwongen waardoor een finaleplaats kantje-boordje zou worden. De hordespecialiste kwam dan ook nog eens in een loodzware halve finale terecht en voelde in de opwarming last aan de adductoren. Ondanks alweer mooie tijd van 7”99 maakte ze nooit echt aanspraak op de finale. Daarvoor was 7”91 nodig.

Bekijk de kampioenschapspagina.